برنامه ملی IraPEN (نسخه ایرانی بسته خدمات ضروری بیماری‌های غیرواگیر سازمان جهانی بهداشت) برای اولین‌بار در مقیاس گسترده ارزیابی شد. پوشش غربالگری پایین بود، اما کنترل فشار خون در بیماران شناسایی‌شده قابل قبول گزارش شد. مدیریت بیماران قلبی هنوز ضعیف است.

یک مرد ۳۴ ساله با حملات مکرر تپش قلب به بیمارستان مراجعه کرد. بررسی‌ها نشان داد یک مسیر الکتریکی اضافی در سمت چپ قلبش باعث ایجاد چرخه معیوب و تپش‌های ناگهانی شده. پزشکان تصمیم گرفتند با روش ابلاسیون کاتتر از راه آئورت این مسیر را بسوزانند. اما در میانه کار، شاخه‌ای از آئورت سینه‌ای سوراخ شد. خوشبختانه با تشخیص سریع و گذاشتن استنت داخل رگ، بدون جراحی باز، بیمار نجات یافت.

یک بیمار ۶۴ ساله با درد قفسه سینه به اورژانس رفت. تشخیص سکته قلبی حاد دادند و طبق پروتکل، هپارین وریدی تزریق کردند. چند دقیقه بعد فشار خونش افت کرد، قلبش دچار فیبریلاسیون بطنی شد و ایست قلبی کرد. احیا موفق بود، اما بعد از استنت‌گذاری دوباره هپارین زدند و بار دوم هم همان اتفاق افتاد. دلیلش چه بود؟ یک آلرژی پنهان و کمتر شناخته‌شده به نام سندرم آلفا-گال که سال‌ها قبل با گزش کنه شروع شده بود.

میلیون‌ها نفر در دنیا با مشکلات قلبی، کلیوی و متابولیک (مانند دیابت و فشار خون) دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اما سیستم‌های قدیمی دسته‌بندی خطر اغلب جزئیات مهم را نادیده می‌گیرند. پژوهشگران با معرفی امتیاز پیوسته cCKMS-S، ابزاری دقیق‌تر و کاربردی‌تر ساخته‌اند که نه تنها خطر را بهتر نشان می‌دهد، بلکه تغییرات داخل هر مرحله را هم آشکار می‌کند.

یک مطالعه جامع جدید نشان می‌دهد که دو روش مداخله‌ای (جراحی باز و ترمیم با کاتتر) نسبت به درمان دارویی تنها، عمر بیماران را بیشتر می‌کنند و بستری شدن را کم می‌کنند. اما جراحی در بلندمدت دوام بیشتری دارد و بازگشت نشتی را خیلی کمتر می‌کند، در حالی که روش کاتتر (کم‌تهاجمی) برای بیماران مسن و پرخطر گزینه‌ای ارزشمند و ایمن‌تر است.

با وجود شوک شدید همه‌گیری کووید-۱۹ که در سال ۲۰۲۰ حدود ۴.۱۹ سال از امید به زندگی ایرانی‌ها کم کرد، این شاخص تا سال ۲۰۲۳ کاملا به سطح قبل از پاندمی بازگشت و حتی کمی بهتر شد. در سه دهه گذشته، ایران توانسته ۱۲.۴ سال به امید به زندگی مردمش اضافه کند؛ دستاوردی که بیشتر مدیون کنترل بیماری‌های قلبی، سکته و مرگ‌ومیر نوزادان است.

تصور کنید در قلبی که از بدو تولد ساختار متفاوتی دارد، یک عضله داخلی کشیده مثل یک درِ متحرک، مسیر خروج خون به ریه‌ها را ناگهان تنگ کند. این اتفاق نادر دقیقا برای یک مرد ۳۰ ساله ایرانی رخ داد. پزشکان با اکوکاردیوگرافی پیشرفته، علت را پیدا کردند: حرکت قدامی سیستولیک (SAM) یک عضله پاپیلری کشیده قلب با اتصال کوردال بازال.

بالون‌های دارویی در درمان تنگی عروق کرونر، تقریبا به اندازه استنت‌های دارویی موثر و ایمن هستند. این خبر خوبی برای بیمارانی است که به دنبال روش‌هایی با عوارض کمتر یا بدون گذاشتن جسم خارجی دائمی در رگ هستند.

پژوهش جدیدی که روی بیش از بیست هزار بیمار انجام شده، نشان می‌دهد بیمارانی که تنگی دریچه آئورت‌شان از نوع «کم‌جریان کم‌گرادیان» است، حتی پس از تعویض موفق دریچه از راه پوست، در پنج سال آینده بیشتر از دیگران با مرگ‌ومیر و بستری به دلیل نارسایی قلبی مواجه هستند. این یافته‌ها به پزشکان کمک می‌کند تا بیماران پرخطر را بهتر شناسایی کنند و مراقبت‌های پس از عمل را هدفمندتر طراحی نمایند.

مطالعه‌ای روی بیش از ۴۰۰۰ بیمار نشان داد که کم‌خونی، خطر مرگ در پنج سال بعد از کاشت استنت دارویی نسل دوم را تقریبا دو برابر افزایش می‌دهد. اما برخلاف نگرانی‌های قدیمی، باعث تنگی مجدد داخل استنت و نیاز به باز کردن دوباره رگ نمی‌شود.