خیلی از بیماران قلبی که دستگاه کاشتنی (باتری یا دفیبریلاتور) دارند، به بررسی دقیق جریان خون قلب نیاز پیدا می‌کنند. اسکن استرس با MRI یکی از دقیق‌ترین روش‌ها برای تشخیص تنگی عروق و بافت آسیب‌دیده قلب است. اما تا مدت‌ها پزشکان از انجام آن روی این بیماران اجتناب می‌کردند؛ چون نگران آسیب به دستگاه یا خراب شدن کیفیت تصاویر بودند.

این مرور سیستماتیک که در مجله Cardiology Research and Practice منتشر شده، دقیقا به همین سوال پاسخ می‌دهد.

✅ ایمنی:
در حدود ۵۰۰ بیماری که دستگاه سازگار با MRI داشتند و اسکن استرس انجام دادند، هیچ مورد مرگ، آسیب جدی به دستگاه یا عارضه مهم قلبی گزارش نشد. پارامترهای دستگاه (آستانه تحریک، مقاومت سیم و وضعیت باتری) قبل و بعد از اسکن تقریبا بدون تغییر ماند.

✅ کیفیت تصاویر:

• در بیشتر موارد تصاویر قابل‌تفسیر و باکیفیت بودند.
• دستگاه‌هایی که در سمت راست قفسه سینه کاشته شده بودند، تقریبا هیچ آرتیفکتی ایجاد نمی‌کردند.
• دستگاه‌های سمت چپ کمی بیشتر نویز ایجاد می‌کردند، اما با انتخاب توالی‌های مناسب (به‌ویژه GRE به‌جای SSFP) مشکل تا حد زیادی برطرف می‌شد.

✅ داروهای استرس:
آدنوزین، دی‌پیریدامول و رگاده‌نوزون همگی ایمن بودند. عارضه جدی مثل بلوک قلبی پیشرفته یا آریتمی خطرناک دیده نشد. رگاده‌نوزون گزینه مناسبی برای بیماران مبتلا به مشکلات تنفسی است.

✅ برنامه‌ریزی دستگاه:
پزشکان قبل از اسکن، دستگاه را در حالت خاص (معمولا حالت ناهم‌زمان یا خاموش‌کردن موقتی) قرار می‌دادند و بلافاصله بعد از اسکن به حالت عادی برمی‌گرداندند. این کار بسیار مهم است و باید توسط تیم مجرب انجام شود.

✅ فایده بالینی:
وجود ایسکمی یا بافت اسکار در اسکن، پیش‌بینی‌کننده قوی حوادث قلبی بعدی (مانند سکته قلبی یا مرگ قلبی) بود و در بسیاری از موارد منجر به آنژیوگرافی و بازکردن عروق شد.

چه کسانی می‌توانند این اسکن را انجام دهند؟

• دستگاه حتما باید از نوع سازگار با MRI باشد. (MR-conditional)
• حداقل ۶ هفته از کاشت دستگاه گذشته باشد.
• عکس قفسه سینه نشان‌دهنده سیم‌های رهاشده، شکسته یا اپیکاردیال نباشد.
• بیمار به داروهای استرس حساسیت نداشته باشد و عملکرد کلیه مناسبی داشته باشد.