سکته قلبی فقط بسته شدن یک رگ نیست. حتی وقتی رگ با آنژیوپلاستی باز می‌شود، بخشی از عضله قلب آسیب می‌بیند و قدرت پمپاژ کم می‌شود. پزشکان این قدرت را با LVEF می‌سنجند. هرچه این عدد در هفته‌های اول بهتر افزایش یابد، معمولا مسیر بهبود هموارتر است.

پژوهشگران در یک کارآزمایی دوسوکور و کنترل‌شده با دارونما، بیماران STEMI را به دو گروه تقسیم کردند:

▶ گروه اول: امپاگلیفلوزین ۱۰ میلی‌گرم در روز
▶ گروه دوم: دارونما

درمان ۴۰ روز طول کشید. از ۱۱۷ بیمار تصادفی‌شده، ۱۰۶ نفر تا پایان پیگیری ماندند؛ در هر بازو ۵۳ نفر.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

✦ آنچه واقعا تغییر کرد

افزایش LVEF در گروه دارو به‌طور میانگین ۷٫۳۵ درصد بود. در گروه دارونما این افزایش حدود ۲٫۹۶ درصد ماند. اختلاف نزدیک به ۴٫۴ درصد از نظر آماری معنی‌دار بود و بعد از در نظر گرفتن سن، جنس، دیابت و مقدار اولیه LVEF هم پابرجا ماند.

✦ MACE چه شد؟

مرگ قلبی، سکته قلبی دوباره یا سکته مغزی. این رویدادها بین دو گروه تفاوت آماری واضحی نداشتند: ۳٫۸ درصد در برابر ۷٫۵ درصد. مطالعه برای این پیامدها کوچک و کوتاه بود؛ بنابراین نبود تفاوت قطعی، دور از انتظار نیست.

✦ ایمنی دارو

عوارض جدی کم و شبیه هم بود. کتواسیدوز دیابتی، قطع عضو و آسیب حاد کلیه گزارش نشد. این نکته برای شروع زودهنگام دارو بعد از سکته اهمیت دارد.

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

یافته‌ها بیشتر به بیماران کم‌خطر مربوط می‌شود؛ یعنی کسانی که باز شدن رگ‌شان موفق بوده و وضعیت همودینامیک پایدار داشته‌اند. برای بیمار بدحال، شوک قلبی یا PCI ناموفق، نمی‌توان همین عدد را تعمیم داد.

امپاگلیفلوزین در اصل برای دیابت آمد، اما سال‌هاست اثر محافظتی آن روی قلب شناخته شده است. این مطالعه کوچک نشان می‌دهد شاید شروع زودهنگام آن بعد از STEMI، یک سیگنال خوب برای بهبود LVEF باشد.

برای رسیدن به نتیجه کاربردی‌تر، باید کارآزمایی‌های بزرگ‌تر، چندمرکزی و با پیگیری طولانی‌تر انجام شود تا معلوم شود این بهبود در اکو، به کاهش بستری و مرگ هم می‌انجامد یا نه.

تصمیم مصرف دارو بعد از سکته قلبی فقط با متخصص قلب و بر اساس وضعیت کلی بیمار گرفته می‌شود.