این مطالعه روی ۱۰٬۷۹۷ بیمار که برای آنژیوپلاستی مراجعه کرده بودند انجام شد. پژوهشگران برای سنجش ارتباط میان قند خون ناشتا و نتایج قلبی، بیماران را در سه گروه قرار دادند:

۱) قند خون طبیعی، ۲) پیش‌دیابت، ۳) دیابت. سپس وضعیت آن‌ها تا ۱۲ ماه پس از عمل دنبال شد تا ببینند چه کسانی دچار رخدادهای جدی قلبی (MACE) مانند سکته قلبی، مرگ قلبی–عروقی یا نیاز به مداخله مجدد شده‌اند.

از نظر ویژگی‌های اولیه، بیماران دیابتی نسبت به دو گروه دیگر وضعیت نامطلوب‌تری داشتند: سن بالاتر، شیوع بیشتر فشار خون بالا و چربی خون نامناسب، درگیری بیشتر رگ‌های قلب و ضایعات پیچیده‌تر. این یعنی دیابتی‌ها در ابتدای مسیر پرخطرتر بودند. با این حال، مصرف داروهای مهم قلبی مانند استاتین‌ها و داروی ضد پلاکت در آن‌ها نیز بیشتر بود که نشان‌دهنده توجه بیشتر پزشکان به این گروه است.

اما سوال اصلی این بود که آیا قرار داشتن در گروه پیش‌دیابت یا دیابت، به‌تنهایی خطر رخدادهای جدی قلبی را در یک سال بعد از PCI افزایش می‌دهد؟ پاسخ این مطالعه نه است.

وقتی پژوهشگران ارتباط میان وضعیت قند خون و بروز MACE را بررسی کردند، مشخص شد:

• پیش‌دیابت در مقایسه با قند طبیعی: خطر نسبی (HR) حدود ۱٫۱۹
• دیابت در مقایسه با قند طبیعی: خطر نسبی حدود ۱٫۱۱

اما نکته مهم این است که فاصله اطمینان ۹۵ درصدی هر دو عدد، عدد ۱ را شامل می‌شود؛ یعنی از نظر آماری، تفاوتی قابل توجه و معنی‌دار یافت نشد. به بیان دیگر:

پیش‌دیابت و دیابت، پیش‌بین قطعی و معنادارِ رخدادهای جدی قلبی در ۱۲ ماه نبودند.

از سوی دیگر، نرخ کلی رخدادهای قلبی در این مطالعه حدود ۲٫۴ درصد بود که نسبتا کم تلقی می‌شود. این موضوع نشان می‌دهد که امروزه با استفاده از استنت‌های مدرن، دارودرمانی مناسب و مراقبت دقیق، حتی در حضور درصد بالایی از بیماران دیابتی و پیش‌دیابتی، می‌توان انتظار نتایج کوتاه‌مدت خوبی داشت.

منحنی‌های بقا نیز نشان دادند که اگرچه بیماران دیابتی نرخ رخداد بیشتری داشتند، اما تفاوت گروه‌ها از نظر آماری معنی‌دار نبود.