نارسایی قلب یکی از بیماری‌های شایع و جدی است که معمولا با چند داروی مختلف کنترل می‌شود. پزشکان برای کنترل علائم و افزایش طول عمر، داروهایی مثل بتابلاکر، مهارکننده‌های ACE یا ARB، ساکوبیتریل-والسارتان و دیورتیک‌ها را با هم تجویز می‌کنند. اما این سوال همیشه مطرح بوده که آیا مصرف هم‌زمان چندین دارو واقعا به نفع بیمار است؟

در یک مطالعه روی ۱۳۷۵ بیمار سرپایی مبتلا به نارسایی قلب، پژوهشگران بیماران را به دو گروه تقسیم کردند:

• گروه کم‌دارو (کمتر از ۵ داروی قلبی)
• گروه پردارو (۵ دارو یا بیشتر)

──────────

نتایج نشان داد بیماران گروه پردارو، به‌ویژه کسانی که هفت دارو یا بیشتر مصرف می‌کردند، احتمال زنده‌ماندن کمتری داشتند. این تفاوت از همان سال‌های اول پیگیری مشخص شد و تا پایان دوره مطالعه ادامه داشت.

جالب اینجاست که بعضی داروهای خاص مثل ساکوبیتریل-والسارتان، بتابلاکرها و مهارکننده‌های ACE/ARB واقعا مفید بودند و خطر مرگ را کم می‌کردند. اما وقتی تعداد کل داروها از حد مشخصی بالاتر می‌رفت، اثر منفی ظاهر می‌شد.

──────────

عوامل مهم‌تری که روی زنده‌ماندن تاثیر داشتند عبارت بودند از:

• سن بیمار
• سطح NT-proBNP در خون
• شدت علائم (طبقه‌بندی NYHA)
• مدت‌زمانی که از تشخیص بیماری گذشته است

این یافته‌ها پیام روشنی دارند: دارو باید به‌اندازه و بر اساس نیاز واقعی هر بیمار تجویز شود.

پزشکان باید در هر ویزیت، لیست داروها را مرور کنند و داروهایی که فایده کمی دارند را کم کنند. این کار به‌خصوص برای سالمندان و کسانی که بیماری‌های همراه دارند، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.