در دوران همه‌گیری کرونا، بسیاری از بیماران با مشکل لخته شدن خون روبرو بودند که می‌توانست منجر به آمبولی ریوی (لخته در ریه) یا حتی مرگ شود. محققان در یک مطالعه بزرگ، اطلاعات ۹۳۹ بیمار کرونایی را که در بخش‌های مراقبت ویژه (ICU) ۳۴ بیمارستان بستری بودند، بررسی کردند. این بیماران در موج اول کرونا (از فوریه تا اوت ۲۰۲۰) بستری شده بودند.

محققان از روش خاصی به نام "تحلیل متغیر ابزاری" استفاده کردند. این روش مثل یک آزمایش کنترل‌شده عمل می‌کند، اما بدون اینکه بیماران را تصادفی گروه‌بندی کنند. آن‌ها پروتکل‌های متفاوت بیمارستان‌ها برای تجویز هپارین (دارویی که از لخته خون جلوگیری می‌کند) را مقایسه کردند. برخی بیمارستان‌ها دوز پایین، برخی متوسط و برخی بالا تجویز می‌کردند. این تفاوت‌ها به خاطر عدم اطمینان اولیه در مورد بهترین دوز بود.

نتایج اصلی:

• خطر آمبولی ریوی: افزایش دوز هپارین هیچ تاثیری روی کاهش خطر لخته در ریه نداشت. حدود ۲۱ درصد بیماران به این مشکل دچار شدند.
• مرگ در بیمارستان: دوزهای بالاتر هپارین ممکن است مرگ را کاهش دهد، اما این رابطه خطی نیست (یعنی همیشه بیشتر بهتر نیست). برای مثال، دو برابر کردن دوز می‌توانست خطر مرگ را حدود ۱۸ درصد کم کند، اما نیاز به مطالعات بیشتر دارد تا مطمئن شویم. حدود ۲۸ درصد بیماران در بیمارستان فوت کردند.
•  

این مطالعه نشان داد که بیماران مسن‌تر، مردان و کسانی که از بیمارستان دیگری منتقل شده بودند، بیشتر در معرض خطر بودند. همچنین، با گذشت زمان در همه‌گیری، تشخیص لخته‌ها بیشتر شد، احتمالا به خاطر آگاهی بیشتر پزشکان.